به نام آنکه نامش آرامش دهنده دلهاست ...

وقتی به دور و اطراف خودم می نگرم دلم میگیرد .. چرا ؟ چون :

جایی که قرآن در آن تدریس می شود و به آن عمل نمی شود

جایی که قرآن ها / نهج البلاغه ها ... در گوشه و کنار خانه خاک میخورند

جایی که غیرت و آبرو دارد از میان میرود

جایی که پسران خود را شبیه دختران و دختران شبیه پسران می کنند

جایی که جُک ها و سرگرمی هامان یا غیبت یا تمسخر دیگران است

جایی که هدف از نماز خواندن جز ریا نیست

جایی که حرام جای حلال را گرفته

جایی که پـــول نعوذبالله خدا شده است

جایی که  مردم امام حسین (ع) را فقط در محرم میبینند نماز و امر به معروف را فراموش کردند

جایی که حجاب یعنی اُمُلی حجاب یعنی عقب ماندگی

جایی که بی حجاب بودن یعنی روشن فکر بودن

جایی که دین دگر در زندگی مردم نقشی ندارد

جایی که پیامبران و امامان را به تمسخر میگیرند

جایی که امام زمان را تخیلی میخوانند

جایی که مردم فکر میکنند همه چی در این دنیا است

جایی که شهدا را به خاک سپرده اند نه به یاد

جایی که فرهنگمان آن فرهنگ قبل نیست

جایی که شراب خواری یعنی با کلاسی

جایی که مدل ماشین واحد سنجش شخصیت انسان است

جایی که ...

و خوب گفت استاد رائفی پور که اینجا "  اینجا شیعه خانه ی امام زمان است "

امام زمان به کدام پشتوانه ظهور کند ؟؟؟!!!

کاشکی تغییر و تحولی در خود می دادیم ...


یا علی / التماس دعا